december 12

Idiote pijn

pijn-zenuwpijn-weefselpijn-chronisch-acuutIk snap bepaalde dingen niet. Ik dacht te weten hoe het allemaal in elkaar zat. Maar niets blijkt meer waar dan dat ik het niet weet. Dat ik bang voor iets dat ik niet helemaal begrijp. De tranen stromen over mijn wangen. Ik ben ineens zo bang. Bang voor die klote pijn die maar blijft komen. Dat mijn leven aan het bepalen is. Ik heb 2 heerlijke dagen gehad, enthousiasme zoals dat vroeger ging, energie, aanstekelijk blij en een positivisme… Maar gisternacht was het over. Ik heb tot 5 uur wakker gelegen. Wakker van een spook, van een fantoom. Van pijn dat er niet is…omdat het fantoompijn is.

Schokkend zit ik achter mijn Macbook. Ik huil enorm hard en ben alleen. Maike is aan het doen wat wij horen te doen op onze leeftijd, genieten van het leven, lekker eten met lieve mensen. Omdat het lekker makkelijk gaat. Dat je een week met hard werken achter de rug hebt en dat het weekend is. Met vrienden rond de tafel. Je kijkt elkaar in de ogen aan en beseft dat we het allemaal goed voor elkaar hebben. Glazen wijn worden ingeschonken en we drinken met volle teugen van het leven. Van de oogst als 40’er. Hier heb je je toen je 30’er was voor uit de naad gewerkt.

Ik ben altijd zo positief, ik zie overal wel de zonnige kant van. Maar vandaag even niet. Vanavond niet. Nu niet. Ik huil om het stukje Paul dat weg is en niet meer terugkomt. Nooit meer. Vragen als waarom en hoe heeft dit kunnen gebeuren flitsen door mijn hoofd. Vragen die ik niet zo vaak heb. Maar nu wel. Omdat het er ook bij hoort als je ziek bent, als je thuis zit en daardoor je maatschappelijke rol is veranderd, Ik laat het binnenkomen.

Ook dit wil ik delen. De angst. De angst voor de angst om precies te zijn. We zijn vandaag druk bezig geweest om het huis eindelijk echt eens van ons te maken. Om de nevelen van het verleden, weg te poetsen. Het is ons gelukt! Maar het kwam uit mijn tenen. Zoveel pijn en ik ben zo moe daarvan, het is met geen pen te beschrijven. Wees blij dat je het niet begrijpt, zeg ik tegen iedereen die gezond is. Het is complete waanzijn.

Ik ben er weer ingetrapt. Opportunist die ik ben. Twee lange dagen, 48 uur even geen gekmakende pijn. Redelijk goed kunnen lopen en even geen zware hulpmiddelen te hoeven gebruiken. Even niet in je tippelstoel of rolstoel. Zo fijn! En dan ga je naar bed en dan begint het. Prikkeldraad om je voeten dat zo hard wordt aangetrokken dat je het uit wilt schreeuwen. Dat je daarna de pijn omhoog voelt kruipen. Je benen gaan trillen of andere spastische bewegingen maken. Je dekbed voelt als of er 220 volt op je benen wordt geplaatst. Je kuiten gaan krampen en overal wordt met laffe messen in je lichaam, gestoken. Ineens heb je steken in je vingers en voelen je armen als lood. Langzaam en zonder medelijden kruipt de pijn naar je liezen. Daar worden speldenprikken uitgedeeld maar te vaak achter elkaar. Je trapt, beweegt en schopt naar een virtuele pijn die niet bestaat. Wie is er hier nou gek?

Ik voel de pijn weer opkomen. Het begint op wreef van mijn voeten. Of je in kokende olie hangt, lopen voelt als op watten lopen op een te heet strand. De tenen verkrampen tot een klauwstand. En je weet…..dat gaat lastig worden vanavond. Ik sla mezelf er dapper doorheen nu. Mijn lippen tintellen of er een koortslip aankomt. Maar die komt niet. Dat gevoel heb ik al 10 jaar. Het waren de eerste signalen dat ik neuropathie begon te krijgen. Maar kom op, dat is toch geen reden om direct naar de arts te rennen? Ook begonnen 6 jaar geleden de kokende voeten. Maar dat ging weer over….wist ik veel? Ik heb het nu moeilijk met de ziekte. Ik wilde ook deze gevoelens delen. Even geen blije eikel….het hoort er ook bij en ik ga het niet meer wegpoetsen. Morgen heb ik spijt van deze blogpost, wil ik deze zware gevoelens wegstoppen of ze niet bestaan, ik ga eens niet op de delete knop klikken. Ben benieuwd of het me lukt…



Copyright 2018. All rights reserved.

Posted 12 december 2015 by PaulJansen72 in category "Geen categorie

5 COMMENTS :

  1. By Dineke on

    Lieve Paul,

    Al jouw optimisme is heel goed. Maar het verdriet ook, verdriet is een onderdeel van rouw,en na de rouw kan er berusting komen (acceptatie).
    Maar hoe vervelend het ook klinkt, het verdriet zal nooit helemaal over gaan. Er zullen altijd momenten/gebeurtenissen zijn waar je volop geconfronteerd wordt met de beperkingen. Helaas. …

    Liefs
    Dineke

    Reply
  2. By Bert on

    Paul.wat heb je een pijn jongen, waar haal je het nog vandaan om deze blog te schrijven, ook al kijk ik er wel naar uit om deze blogs te lezen.Berusting, acceptatie, het is allemaal goed bedoeld van mensen, maar alleen jij weet of je dat kunt.

    Reply
  3. By Joke on

    Het is allemaal zo herkenbaar. Soms denk je dat je de hele wereld weer aan kan en donder je met een rot vaart de valkuil in! Zeker weten dat je enthousiasme wordt bestraft met die vreselijke pijn overal.

    Reply
  4. By Richard on

    Helder geschreven en alsof ik in delen mijn eigen verhaal geschreven zie. Dank je wel. Juist niet deleten dus!

    Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *