januari 28

Begrijpen..

popliteal-fossaIk kijk naar mijn benen en laat een diepe zucht. Een zucht van angst. Ik zie benen die onder de vreemde plekken zitten. Rode puntjes die pijn doen, korstjes van het bloeden zonder een reden, verkleuringen die er ongezond uitzien en tenen die spastisch een onnatuurlijke pose aannemen. Van mijn stevige beharing is niets meer over. Haren vallen uit tot kale en gladde benen. Bij het oprukken van de rode puntjes neemt de beharing af. Tot aan mijn knie ben ik al kaal.

Ik durf er soms niet naar te kijken. Vooral de donkere verkleuringen rond mijn tenen zijn griezelig. Het is donker. Jeuken doen ze ook. De hele dag een jeuk waarbij je moet krabben, maar dat helpt niet. Gevoelloos ook. Vanmorgen stond ik een stuk glas en voelde dat niet. Dat blijf ik eng vinden. De bizarste pijnsensaties voel ik in mijn benen, maar dat is nep. De echte functie van pijn heeft zijn nut verloren.  Het is fantoom pijn.

Elke ochtend kijk ik naar mijn benen. Om in mijn geheugen op te slaan hoe ze er uit zien. Mijn benen maken me bang. Ik denk dat ik over 10 jaar een deel van ze moet missen. De neuropathie veroorzaakt sensaties die er niet zijn en de diabetes blokkeert een goede bloedsomloop. Het echte gevoel is er niet meer. Als ik in mijn voeten en benen knijp voel ik niets, Maar als ik kleding aan heb of in bed lig is de zachte textiel een marteling. Ze veroorzaken het gevoel van voltages, hoge voltages. Maar ik vind het prima als ze er niet meer zijn. Ik heb er weinig lol meer aan, ze zitten in de weg. Ik kan nog een meter of 10 lopen in huis en dan is het wel klaar. Nou lopen, voortbewegen. Daar is alles mee gezegd. Maar het amputeren van benen voegt niets toe aan pijnvermindering. Dat blijft…

Mijn armen en vingers zijn nu aan de beurt. Alles wat ik 5 jaar geleden in mijn benen voelde aankomen is nu in mijn armen voelbaar. Jeuk, steken, kloppingen en spasmes die ik niet kan controlleren. De ontwikkelingen lopen goddank achter op de benen, maar het voelt wel erg herkenbaar,

Deze week was dit relaas het gevoel dat heerste. Ik pak de positiviteit later wel weer op. Door een dal als dit voel je je pieken meer. Maar ook dit gevoel wil ik delen met jullie. Het hoort er helaas bij. Ik ben zo blij dat woorden mijn uitlaadklep zijn. Woorden waarmee ik mijn gevoel een plek geef. Waarmee ik hoop dat ik het zelf begrijp. Ik kan van mijn vrienden en familie niet verwachten dat ze snappen hoe het is om altijd die klote pijn te hebben. Ik begrijp er zelf al geen snars van…

 



Copyright 2018. All rights reserved.

Posted 28 januari 2016 by PaulJansen72 in category "Geen categorie

1 COMMENTS :

  1. By anja on

    Dankjewel voor je verhaal. Ik heb al heel lang chronische pijn en ben vaak wanhopig omdat het nooit overgaat. Pijnstillers werken niet en artsen kunnen er niks mee. Mijn kinderen lijden eronder en dat maakt het nog zwaarder. Een normaal leven zit er niet meer in, ook al doe ik nog zo mijn best het te faken. Positief blijven denken is lastig. Ik ken het dal, het “erdoorheenzitten”. Pijn is gewoon destructief en als anderen je dan als aansteller bestempelen doet het nog zeerder. Nou, jij doet je best en daar heb ik heel veel bewondering voor hou vol, liefs van anja

    Reply

Laat een reactie achter op anja Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *