november 10

Het went maar moelijk

img_0305Zoef, rakelings schiet ik langs stoelen. Net op tijd beweeg ik mijn handen naar mijn wielen en met een minimale ingreep kom ik op de juiste plaats tot stilstand. Mijn handen raakten de wielen met juist de benodigde kracht om bijna stil te vallen bij mijn doel. Het voelt of ik al jaren in een rolstoel zit, dat is echter niet zo. Pas een vol kalenderjaar in december.

Ik ben me enorm bewust van mijn gehandicapt zijn. En dat is niet negatief bedoeld. Een Geuzennaam? Dat dan ook weer niet. Ik red me gewoon goed in mijn rolstoel en ik ben daar enorm blij mee. Ik zou niet weten waar ik die vaardigheid vandaan heb. Ik heb mijn rijbewijs niet in 1 keer gehaald en dat is een eufemisme.  Maar mij hoor je er niet over klagen, ik ben er blij om. Het valt me ook op dat mijn omgeving (nietszeggend woord trouwens) er niet aan heeft moeten wennen. Het leek al snel normaal.

Ik heb een paar extreme weken achter de rug. Weken waarin ik me niet blij voelde, eerder wanhopig. Ik weet niet meer wat het plafond is qua pijnsensatie. Ik kwam de afgelopen weken niet verder dan mijn bed, zowel slapend als wakker. Tussen beide zat zoveel waanzinnige pijn. Werkelijk niet fijn. Ik heb een ritme ontdekt, een die me niet vrolijk stemt. Ik heb altijd pijn, 24 uur per dag, 7 dagen per week. Dat zijn 604.800 seconden in een week om er maar even wat imponerende cijfers tegenaan te gooien. Het ritme is als volgt: ik heb een basispijn en op onvoorspelbare momenten gaat deze opeens omhoog. Die basispijn is inmiddels al een soort norm geworden. Maar bovenop deze pijn komen pijnaanvallen. Die uiten zich in steken, jeuk, kriebel en de ergste: alsof er wordt gezaagd in je lichaam. Die pijnaanvallen zakken na een onvoorspelbare tijd weer iets af. Maar de basispijn is na zo’n aanval toegenomen. Dat moet je weer gaan accepteren en daar wordt je dan weer doodmoe van.

En zo gaat het langzaam maar intens steeds een tandje achteruit. Hoe werkt het brein van Paul? Die ondergaat de pijn. Moppert en klaagt via iMessage naar zijn vrouw en doet naar anderen enorm zijn best om het geheel te bagatelliseren. Maar dat is toch doodvermoeiend? Ja! Neem daarbij ook de nachten wakker liggen tijdens de aanvallen mee. Tranen, tandenknarsend en verbijtend neem ik de aanvallen in ontvangst. Iets zegt mij dat deze strategie niet erg duurzaam is.

Maar hoe moet ik het dan doen? Accepteren dat het zo is, dat je er geen invloed op hebt en dat je je niet druk moet maken om wat anderen vinden? En daar zit hem de kneep. Daar heb ik soms moeite mee. Ik ben geen klager, jankerd, negatieveling, zeurpeut, etc. Word je daar gek van? Ja. Het beetje energie dat over is na al die waanzin van pijnaanvallen, ga ik besteden aan bezig zijn met wat anderen er van vinden. Toch vinden deze gedachten niet vaak plaats. Goddank! Afgelopen weken tijdens die mensonterende aanvallen komen ze voor, misschien een uur per dag. De rest van de tijd vermaak ik me en weet ik de pijn geen podiumplaats te geven. Ik ben gewoon enorm gelukkig.

Mijn grootste probleem is acceptatie van de gevolgen van medicijnen. Naar foto’s van mezelf kan ik bijna niet kijken. Wat een dikke kop! Het is een stuk acceptatie dat ik lastig onder de knie krijg. In de basis snap ik het. Ik eet niet extreem veel, mijn suikerwaarden zijn onder controle, ik lust een glaasje wijn en beweeg elke dag het maximale dat haalbaar is. Toch heeft mijn lichaam vormen aangenomen waar ik niet blij mee ben. De ratio zegt dat het door die cocktail aan medicijnen komt. De emotie gaat met me op de loop wanneer ik een foto zie. Ik zie alleen een dikke kop. Ik zie niet de man die enorm geniet van waar hij mee bezig is. De harde cijfers zijn dat ik geen overgewicht heb. Heel simpel! Bij iedere halfjaarlijkse controle bij de internist is het gewoon goed. Bleef dat maar eens bij me hangen….

Verder zijn er natuurlijk ook gave dingen gaande. Man, wat een hoop aandacht op deze persoon de laatste tijd. Gaaf! Ik stond gewoon op de voorkant van de diabc, ik stond op het podium, ik stond in kranten en de reacties op mijn blog zijn positief en fijn. Ik ben ook gevraagd om maandelijks een column te schrijven voor diabetestrefpunt.nl En waar maak ik me druk om? Je raadt het al…..zucht….



Copyright 2018. All rights reserved.

Posted 10 november 2016 by PaulJansen72 in category "Geen categorie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *