november 22

Schokkend verhaal

d927724cfafdf186d05525d39e223104cgfzb3auz2lmKen je het nog? Breakdancen en moonwalken? In de jaren 80 zeer populair door de combinatie van korte danspassen en staccato muziek. “Hey you, rocksteady crew”, dat werk. De dansbewegingen waren kort en een beetje houterig, alsof je onder stroom stond. Ik ben zelf een zeer slechte danser. Het ritme heb ik snel door maar het bewegen gaat wat minder soepel. Maar je weet wat de Dijk zong: “muzikanten dansen niet”. Ik houd me daar dan ook graag aan.

Sinds een paar weken kan ik ineens heel goed dansen. Vooral de schokkerige bewegingen gaan echt geweldig! Het geheim van deze verbetering is simpel: spasmes. Het liefste weiger ik deze dans als het me gevraagd wordt. Helaas heb ik geen enkel stukje eigen inbreng en word ik de dansvloer opgesleept, of ik nu wil of niet.

Spasmes zijn afschuwelijk. Ze zijn enorm pijnlijk en nogal dominant. Het begon een paar weken geleden in mijn benen en inmiddels doet het bekken ook mee. Ineens schiet je been snel en hard weg. Dat doet best pijn omdat het zo lomp gaat. Sinds een paar dagen doet het bekken/onderbuik ook mee en die bewegingen zijn zo fel dat ik echt de pijn moet wegbijten. Je hele onderlichaam schokt omdat  je lies ineens een paar centimeter naar voren schiet. Maar ik betrek Maike er (tegen mijn wil) ook bij. Ik ben dan niet bepaald een rustig persoon die naast haar ligt. Soms zijn de schokken zo hard dat ik echt naar adem moet happen. Dan verbijt ik de pijn met tranen in mijn ogen. Uiteindelijk houdt het vanzelf op of ik val in slaap, daar ben ik nog niet uit. Het lijkt voornamelijk te ontstaan wanneer ik mijn benen stil houd, dus bij slapen.

Ik vind dit één van de moeilijkste pijnen tot nu toe. Ik lig nu dan ook uitgeteld op bed en heb vreselijke spierpijn in mijn buik. Het vreet energie omdat je zo bezig bent met het opvangen van de spasmes. Het is al een tijdje sluimerend gaande realiseer ik me. Ik liet 3 jaar geleden voor het eerst zomaar iets uit mijn handen vallen. Dat was in een chique restaurant en leidde tot wat ongewilde aandacht op onze tafel. Ik zal dat moment nooit vergeten. Ik schoof het toen nog af op medicijnen. Was dat het maar, dan kon ik stoppen met het nemen daarvan en dan zou het vanzelf ophouden. Ik stoot steeds vaker wat om, ik laat ineens iets vallen uit mijn handen of mijn arm maait ineens van me vandaan.

Ik ga me dus maar in een geel hesje vertonen en zal een hekje om me plaatsten zoals ze dat doen bij wegwerkzaamheden. Kom niet in de buurt wegens vallend servies of ernstige schokkende ledematen.

 



Copyright 2018. All rights reserved.

Posted 22 november 2016 by PaulJansen72 in category "Geen categorie

5 COMMENTS :

  1. By Her van Genderen on

    Het houdt maar niet op, Paul. Nu in een nieuwe fase terechtgekomen van de ziekte. Verschrikkelijk voor jou en Maike.

    Reply
  2. By Wilma on

    Heftig, je artikel in diabc vond en vind ik top. Je geest die dit trotseert, dat rotlichaam…knap werk. Zo heftig bij jou. Ik prijs me tot nu toe gelukkig qua pijn, maar ik ga niet mijn verhaal ophangen. Ik volg je wel hoor, en gun je het beste, maar op een gegeven moment word je diabetes, in plaats van dat je het hebt.

    Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *